Początkowo należała do opola chojnickiego z siedzibą w Chojnicy, które było reliktem opola - przedpaństwowej wspólnoty rodowo-terytorialnej, a w późniejszym okresie stało się administracyjnym podokręgiem kasztelanii. W 1388 Pawłowice zostały odnotowane w granicach tego opola.
Wieś była własnością szlachecką należącą do wielkopolskiej szlachty z rodu Stopirków, Pawłowskich i Pawłowickich, którzy od nazwy wsi przyjęli odmiejscowe nazwisko, a później także do Kierskich, Przyborowskich, Chybskich, Jabłkowskich, Kębłowskich, Sobockich, Wisławskich. W 1462 miejscowość leżała w powiecie poznańskim województwa poznańskiego w Koronie Królestwa Polskiego. W 1508 odnotowana została w parafii Sobota.
Pierwszy zachowany zapis o wsi z 1366 wymienia świadka Jakusza dziedzica pawłowickiego zwanego też Jakubem starszym Stopirką, ojciec Mirosława i Mikołaja Stopirków z Pawłowic. W latach 1387-1409 odnotowany został w archiwach sądowych w kilku procesach majątkowych. W 1387 pozwany został przez Wszegniewa z Sadów koło Poznania oraz jego siostrę Stronisławę w sprawie rezygnacji z wiana. W latach 1387-1391 toczył procesy z Żydówką poznańską Jordanową: w 1387 o 7 grzywien i odsetki, a w 1391 o 2,5 grzywny i odsetki.