Pniewo – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie pułtuskim, w gminie Zatory. Ma status sołectwa.
Historia Po raz pierwszy wieś wymieniono w dokumencie Konrada Mazowieckiego potwierdzającym uposażenie biskupstwa płockiego datowanym na 1203 lub 1235. Nazwę wyprowadza się od wielkiej ilości pni pozostałych po wykarczowaniu Puszczy Białej. Wincenty Szydlik twierdził, że nazwa wsi może nawiązywać do bartnictwa (słowo pień oznaczało też pszczeli ul).
W 1387 wieś była częścią uposażenia parafii w Wyszkowie. W 1402 erygowano tu parafię. W drugiej połowie XVI wieku Pniewo jako prywatna wieś duchowna położone było w powiecie kamienieckim ziemi nurskiej województwa mazowieckiego.
W XVIII wieku wieś była siedzibą wójtostwa. Biskupi płoccy sprowadzili do wsi Kurpiów z Puszczy Zielonej – 4 Kurpiów osiadło na łanach proboszczowskich, 6 chłopów pańszczyźnianych pracowało w folwarku. W 1773 we wsi było 9 gospodarstw. W 1781 przy parafii powstała pierwsza szkoła. Od ok. 1778 wieś należała do Stanisława Wessla, starosty golubskiego.