Po upadku I Rzeczypospolitej wieś znalazła się w granicach dóbr rządowych Obryte. W 1820 mieszkało tu 25 czynszowników-Kurpiów i 4 chałupników pańszczyźnianych. Łącznie mieszkało tu 157 osób. We wsi, w plebanii, działała szkoła. W 1827 w Pniewie istniały 42 domy z 264 mieszkańcami. W 1916 w Pniewie powstała Ochotnicza Straż Pożarna.
Na uwagę zasługuje murowany kościół parafialny pod wezwaniem św. Piotra i Pawła (podobnie jak parafia). Został wybudowany w latach 1912–1928 według projektu Józefa Piusa Dziekońskiego. Jest neogotycki z elementami neobaroku, trójnawowy, murowany z cegły, nieotynkowany, z dwuwieżową fasadą. Od 1961 figuruje w rejestrze zabytków. Obok kościoła stoi plebania wystawiona w latach 20. XX wieku. Na cmentarzu parafialnym znajdują się nagrobki z XIX wieku, m.in. Wiktora Modzelewskiego (zm. 1907), właściciela Gładczyna, Józefa Radzickiego, Antoniny i Piotra Modzelewskich. Drzewostan na cmentarzu parafialnym wpisany jest do rejestru zabytkówPuszcza Biała – Pniewo.