W okresie międzywojennym wieś leżała w województwie warszawskim, w powiecie pułtuskim, w gminie Zatory. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku wieś zamieszkiwały 582 osoby, 547 było wyznania rzymskokatolickiego, a 35 mojżeszowego. Większość podała polską narodowość, 18 osób – żydowską. Były tu 82 budynki mieszkalne. Miejscowość podlegała pod sąd grodzki i okręgowy w Wyszkowie, najbliższy urząd pocztowy mieścił się w Pułtusku. W 1938 we wsi istniało 85 gospodarstw. W latach 1917–1918 z inicjatywy nauczyciela Antoniego Tałandziewicza powstał murowany budynek szkoły.
W międzywojniu wieś stała się ośrodkiem kultury Kurpiów Białych i słynęła z twórczości ludowej przez kolejne lata. W 1930 do pobliskiego Gładczyna przybyła wysłanniczka rządu II RP Anna Pawlikowska, która namówiła miejscową dziedziczkę Wandę Modzelewską do stworzenia ośrodka hafciarskiego z siedzibą w dworze. W 1935 we wsi, na bazie twórczyń z okolicy, powstała pierwsza w kraju spółdzielnia rękodzieła ludowego, w 1936 przeniesiona do Pniewa. W 1938 ośrodek zarejestrowano jako Spółdzielnię Kurpiowskiego Przemysłu Ludowego w Gładczynie z siedzibą w Pniewie. Do zarządu spółdzielni należeli m.in. Marianna Pogłód, Wanda Modzelewska i Jan Rostafiński.