W pozycji spoczynkowej skrzydła tylne złożone są potrójnie: podłużnie (wachlarzowato) i dwa razy poprzecznie; całkowicie ukryte pod pokrywami lub też o wystającym spod nich przednim brzegu. Skrzydła tylnej pary, a czasem też pokrywy mogą być całkowicie zanikłe. Czasem pokrywy odsłaniają fragment śródplecza zwany tarczką. Odnóża poszczególnych par są podobnie zbudowane, bieżne. Gatunki współczesne mają trójczłonowe stopy zakończone parą pazurków, ale pozbawione przylg. Wymarłe Archidermaptera i Eodermaptera miały stopy pięcioczłonowe.
Odwłok jest silnie zesklerotyzowany, zbudowany z 11 segmentów. U samców ma 10 tergitów i 9 sternitów, a u samic 8 tergitów i 7 sternitów. Pleuryty są u obu płci zanikłe. Wiele gatunków ma gruczoły produkujące wydzielinę odstraszającą, uchodzące na wzgórkach po bokach trzeciego i czwartego tergitu. Ostatni tergit jest większy niż pozostałe. Za nim leży pygidium, zwane też płytką odbytową i zakończone metapygidium i płytką końcową. Pygidium bywa ukryte, od góry niewidoczne. Siódmy sternit samicy tworzy płytkę subgenitalną. Większość gatunków ma nieczłonowane, silnie zesklerotyzowane przysadki odwłokowe wykształcone w formie szczypiec (kleszczy).