Stanisława w Poznaniu.
W 1606 biskup poznański Wawrzyniec Goślicki ze względu na zasługi Mikołaja Oborskiego sołtysa sękowskiego dał mu dożywotnio w kluczu bukowskim łan opuszczony zwany „Kiewlowskim” we wsi Sękowo w zamian za czynsz roczny 4 złotych polskich.
Miejscowość odnotowano również w historycznych rejestrach poborowych dzięki czemu zachowały się informacje o miejscowości. W 1508 pobrano we wsi wiardunki wojenne od 13 łanów oraz od dwóch karczm po 6 groszy. W 1509 miał miejsce pobór od 12 łanów, sołtys zapłacił od 1,5 łana, a od dwóch karczm poprano po 3 grosze. W 1510 pobrano podatki od 12 łanów, sołtys zapłacił od 0,5 łana oraz od karczmy. W 1510 we wsi było dwóch sołtysów, z których każdy uprawiał po 1,5 łana. We wsi było także 13 łanów osiadłych oraz dwa łany opuszczone. W 1521 Mikołaj syn Piotra z Szamotuł przeznaczył na uposażenie dziekanii i kustodii w kolegiacie w Szamotułach m.in. dwie grzywny czynszu rocznego zapisanego na wsi Sękowo. W 1563 pobór odbył. się od 11,5 łana, 3,5 łana opuszczonego, 3 łanów sołeckich, karczmy dziedzicznej oraz od dwóch zagrodników. W 1564 wieś liczyła 18 łanów w tym 3 łany sołeckie, 11,5 łanów osiadłych oraz 3,5 łanów opustoszałych. Z każdego łanu płacono po jednej grzywnie, oraz w naturze po 4 ćwiertnie owsa, dwa kapłony, 30 jaj, a z karczmy 24 groszy.