W 1583 płatnikami poboru z Sierakowa byli Andrzej z Górki oraz Melchior Konarzewski.
Miejscowość leżała przy granicy Wielkopolski z Dolnym Śląskiem. W 1531 wieś odnotowano przy wytyczaniu granicy pomiędzy Koroną Królestwa Polskiego a księstwem śląskim. Biegła ona w tym rejonie pomiędzy wsią Sierakowo położonej w Polsce a opustoszałą wsią Laskowo w księstwie przez środek spornego obszaru ciągnącego się od wskazanego przez poddanych pana Henryka Kurzbacha miejsca zwanego Kzigh leżącego przy drodze z Sierakowa do Wąsosza, aż do naciosów granicznych od strony wsi Sierakowo wskazanych przez poddanych kasztelana poznańskiego i starosty generalnego Wielkopolski Łukasza z Górki. Ustalono, że teren sporny miał być podzielony po połowie, którą wyznaczyć miał kopiec ścienny. Od niego granica biegła do łąki Dębno, która stanowiła koniec granicy między Sierakowem i Laskowem, a początek granicy między Korzeńskiem w księstwie a Szymanowem w Królestwie Polskim.