Zbąscy zarzucali również pozwanym, że Ostrorogowie wyrąbali też wiele dębów w miejscu zwanym „Żiwków Ostrów” (org „Sziwkow Osthroff”) leżącym na gruntach wsi Strzyżewo należącej do Zbąskich.
Zachowały się także zapisy w historycznych księgach podatkowych dotyczące wsi. W 1510 wieś Zbąskiego, w której żyło wtedy kilku braci Zbąskich miała 6 łanów. W 1530 miał miejsce pobór podatków od 3 łanów oraz 3 grosze od karczmy. W 1563 pobrano podatki od 6 łanów, karczmy dorocznej, młyna wodnego dziedzicznego o jednym kole walnym. W 1581 miał miejsce pobór od 6,5 łana, 0,5 łana, od 5 zagrodników, jednego młyna korzecznego o jednym kole zasilanego nurtem rzeki.
Pod koniec XVIII wieku właścicielem był dziedzic Zbąszynia, Stefan Garczyński. Wskutek II rozbioru Polski w 1793, miejscowość przeszła pod władanie Prus i jak cała Wielkopolska znalazła się w zaborze pruskim.
Strzyżewo było areną zaciętych walk w powstaniu wielkopolskim (10/11 lutego 1919 z udziałem kompanii opalenickiej, kórnickiej i śremskiej) i pod koniec stycznia 1945 roku, kiedy to nacierającą Armię Czerwoną wsparli ochotnicy. W okresie międzywojennym miejscowość leżała w granicach II Rzeczpospolitej.