W latach 1402-1403 wspomniany został dziedzic studzieński Sławobor (Słabor) być może brat Niemsty, Piotra i Mikołaja. Toczył on wówczas proces sądowy z Heleną żoną Tomasza Bielawskiego i jej bratem Jaśkiem Radzickim ze wsi Radzice koło Wyrzyska w powiecie nakielskim o dwie części Studzieńca nabytego od nich przez Sławobora, który chciał je następnie sprzedać, a wspomniani zgłosili pretensje z tytułu prawa bliższości. W 1412 Sławbor z Bożejewic koło Żnina w powiecie kcyńskim odnotowany został jako świadek w dokumencie starosty generalnego Wielkopolski Sędziwoja z Ostroroga.
W zapisie z 1454 odnotowano, że w czasie wojny trzynastoletniej Dobiesław z Studzieńca został wzięty przez Krzyżaków do niewoli w bitwie pod Chojnicami.
W połowie XVI wieku właścicielami we wsi były dzieci Jana Studzieńskiego oraz Reginy Zwanowskiej. Odnotowani w latach 1550-1580 Maciej i 1550-1553 Melchior Studzieńscy (Studzińscy) oraz w latach 1555-1557 Anna żona Jana Szyszkowskiego (w 1582 wspomniana jako wdowa po nim), 1567-1571 Barbara żona Wojciecha Podleskiego, a 1578-1584 żona Marcina Wyszczelskiego, 1572 Sabina żona Stanisława Czepowskiego z Czepowa w powiecie szadkowskim. W 1566 Maciej Studzieński kupił od Kaspra Gorzewskiego jego część Studzieńca za 1300 złotych.