Ustalono, że płynąca woda miała należeć do Jana Śmiłowskiego, zaś grunty przy Gałowie do Dobrogosta. Dobrogostowi wolno będzie także podnosić poziom wody oraz budować groblę wedle swoich potrzeb. W 1579 w Szamotulskiej księdze ławniczej z lat 1567-1579 odnotowano drogę z Szamotuł do śmiłowa.
W 1421 Szczepan Pierwoszewski miał zapłacić Janowi Janowskiemu 10 grzywien, a kmiecie śmiłowscy powinni zaprzysiąc, że z powodu niezapłacenia tej sumy ponieśli szkody na kwotę 10 grzywien. W 1445 synowie Jana oraz bracia Mikołaj i Jan z Janów Młyna zapisali swej matce Burnecie po 100 grzywien posagu oraz wiana na Śmiłowie, Śródce i Kierzkowie oraz połowie Krocza i Mirocina. W 1445 Mikołaj Janowski ze Śródki i Śmiłowa toczył proces z Dziersławem Orzeszkowskim. W 1446 Burneta z Janów Młyna utrzymana została przy swej oprawie zapisanej na Śmiłowie, Śródce oraz innych dobrach, wbrew roszczeniom Zachariasza z Ćmachowa. W 1447 Burneta wdowa po Janie z Janów Młyna, powołując się na dokument swej oprawy, którą miała zapisaną na Śmiłowie, Śródce i Kroczu, sprzeciwiała się pozywaniu swego syna Jana z tych dóbr.