Zachowały się także zapisy o wsi pochodzące ze źródeł kościelnych. W 1454 Jan ze Śmiłowa zobowiązał się płacić z dwóch łanów śmiłowskich dziesięcinę snopową na rzecz kościoła kolegiackiego św. Stanisława w Szamotułach, do którego dziesięcina ta należała wg prawa parafialnego. W 1564 dziesięcina ze Śmiłowa wartości 15 grzywien należała do klucza poznańskiego dóbr biskupów poznańskich.
W 1486 kasztelan kamieński Andrzej z Bnina poręczył kasztelanowi śremskiemu Mikołajowi Janowskiemu, że Andrzej Pasikoń z Włościejewek ani jego żona Elżbieta nie sprzedadzą i nie zastawią dóbr po jej ojcu w Śmiłowie, Śródce i Kroczu; ręczy też, że gdyby wykupiona została oprawa Elżbiety, jaką zapisał jej pierwszy mąż Aleksander z Gaju, to wówczas Andrzej Pasikoń zapisze jej tę sumę na swoich dobrach. W 1491 Elżbieta żona Andrzeja Pasikonia z Włościejewek dała mu za 500 grzywien Śmiłowo jako 1/3 swych dóbr po ojcu. W 1493 Andrzej Pasikoń sprzedał |Janowi Świdwie Szamotulskiemu wieś Śmiłowo za 400 grzywien. W 1518, syn Jana, Wincenty Świdwa z Szamotuł skwitowany został przez wojewodę poznańskiego Mikołaja Gardzinę z Lubrańca herbu Godziemba z zapłaty 500 grzywien, za które zastawił Gardzinie wieś Śmiłowo.