Głównym powodem wzniesienia tak okazałej rezydencji była planowana wizyta cara Rosji Mikołaja II, który miał przybyć w te rejony na polowanie w okolicznych lasach. W tym samym okresie w bliskim sąsiedztwie rezydencji wybudowano także zaplecze gospodarcze i przemysłowe, w skład którego wchodziły gorzelnia, młyn oraz spichlerz. Pałac został usytuowany w rozległym parku krajobrazowym z dwoma stawami oraz licznym starodrzewem. W okresie międzywojennym majątek Wielgiego wraz z Bętlewem należał do Stanisława Wilskiego herbu Półkozic. Ostatnim administratorem i spadkobiercą dóbr przed wybuchem II wojny światowej był jego syn, Jerzy Wilski.
W czasie II wojny światowej majątkiem zarządzał niemiecki administrator. Po wyzwoleniu miejscowości w 1945 roku w pałacu tymczasowo zamieszkał Lucjan Klimaszewski, sprawując nadzór nad pozostałą w gminie ludnością niemiecką, którą zakwaterowano w rezydencji i skierowano do prac w majątku. Po przeprowadzeniu reformy rolnej pałac wraz z parkiem i częścią gruntów przydzielono Spółdzielni Produkcyjnej, co przyczyniło się do stopniowej dewastacji założenia parkowego. W 1948 roku w budynku wydzielono pomieszczenia na cele oświatowe i przeniesiono do niego szkołę podstawową.