Za czasów Kuropatnickich, w 1772 r., wójtem Wrocanki był Tomasz Faber, a przysięgłymi Wojciech Kowal i Adam Świdrak. Było wówczas 12 kmieci (m.in. Garbarze, Klekoty, Radonie, Uramy i Wójciki), 17 zagrodników i 14 chałupników. W 1800 r. było również 12 kmieci, natomiast zagrodników 23, a chałupników 21. Dziedzic z Tarnowca użytkował na terenie Wrocanki 4 łany, zaś w Tarnowieczku 3 łany. Granicę naturalną pomiędzy Tarnowieczkiem a Wrocanką stanowił potok, wypływający z lasów, płynący następnie przez staw. W XIX w. kolejnymi właścicielami Wrocanki byli Pilińscy. Podczas gospodarowania terenami Wrocanki przez Pilińskich zostały tu założone trzy stawy rybne. Znajdowały się one na obszarze nizinnym, w pobliżu późniejszych zabudowań Stanisława Kopczaka. Z biegiem czasu opłacalność ich znacznie się zmniejszyła, dlatego postanowiono je zlikwidować. Część pól, na których Piliński uprawiał chmiel, zakupił Kazimierz Faber – ojciec Stanisława Fabera.