W niedzielę 17 kwietnia 1921 roku o godzinie 14:00 podniesiono na kanonierce polską banderę. Komendantem okrętu mianowano kmdr. ppor. Bereśniewicza, starszym oficerem został kpt. mar. Tadeusz Morgenstern-Podjazd, a funkcję młodszego oficera pełnił por. mar. Heliodor Laskowski. Następnego dnia okręt wyruszył wzdłuż wybrzeży szwedzkich do Gdańska. Z powodu problemów spowodowanych pojawieniem się wody w kadłubie, okręt zmuszony był do zawinięcia do szwedzkiego portu Nynäshamn, gdzie przebywał od 19 do 20 kwietnia, co stanowiło pierwszy w historii międzynarodowy rejs polskiego okrętu pod polskim dowództwem. Do Gdańska okręt dotarł 22 kwietnia i został odebrany w czerwcu przez komisję powołaną przez szefa DSM, której pracom przewodniczył kmdr por. inż. Marian Sasinowski.
Opis konstrukcji Kadłub Zgodnie z założeniami projektu okręt miał wyporność ok. 350 ton. Liczne przebudowy i przezbrojenia znacznie zwiększyły jego masę. W 1938 roku kontraktowa wyporność standardowa okrętu (bez uzbrojenia) wynosiła 352,1 tony, zaś bez zapasów i załogi 343,6 ton. Przy normalnym stanie zapasów było to już 396,1 ton, natomiast wartość przy wyporności pełnej to 441 ton. Długość całkowita kanonierki wynosiła 50,04 metra, a długość między pionami 47 metrów. Okręt szeroki był na 6,92 metra.