W czasie rządów pruskich wieś i folwark zajmowały powierzchnię 787 włók magdeburskich, w tym 211 włók łąk i 262 włók lasu. W 1827 we wsi było 50 domów, w których mieszkało 313 osób. W 1852 powierzchnię wsi i folwarku oceniano na 395 włók nowopolskich. W 1868 folwark we wsi obejmował obszar 2665 morgów. We wsi mieszkało 121 osób, powierzchnia działek wynosiła 2331 morgów. W Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich wydanym w 1895 czytamy, że wieś liczyła 123 domy, w których mieszkało 790 osób. Obejmowała 2695 morgów, w tym 682 morgów nieużytków. Należała do parafii Zaręby. W 1892 we wsi była szkoła wiejska działająca w wynajętym budynku.
Kiedy w 1915 powstało Generał-Gubernatorstwo Warszawskie, powiat przasnyski, a z nim Zaręby, był jego częścią. W czasie działań militarnych podczas I wojny światowej, szczególnie w 1915, wieś została zniszczona w 96%.
Od 1919 wieś należała do powiatu przasnyskiego w województwie warszawskim. W 1933 w obrębie gmin wprowadzono podział na gromady. Wieś tworzyła gromadę Zaręby. Według spisu powszechnego z 1921 we wsi istniało 125 budynków mieszkalnych (jeden był niezamieszkały).