987..

Historia Pradzieje

W 1934 roku w Zarzeczu rozkopano cmentarzysko łużyckie. Pracami wykopaliskowymi kierował dr Tadeusz Reyman z Krakowa. Było to cmentarzysko ciałopalne, którego datację określa się na przełom V okresu epoki brązu i okresu halsztackiego (ok. 700–650 l. p.n.e.), znajdujące się na polu W. Maziarza, na północ od HawryłCmentarzysko łużyckie w Zarzeczu, „Z Otchłani Wieków”, 10, 1935, z. 1, s. 16R. Jamka, O badaniach archeologicznych w Rzeszowskiem, „Z Otchłani Wieków”, 27, 1961, z. 2, s. 86K. Moskwa, Kultura łużycka w południowo-wschodniej Polsce, Wydawnictwo Muzeum Okręgowego, Rzeszów 1976, s. 341S. Czopek, Pradzieje Polski południowo-wschodniej, Wydawnictwo Uniwersytetu Rzeszowskiego, Rzeszów 1999, s. 20.. Reyman rozkopał ogółem 49 grobów. Wśród naczyń znalazły się: waza, czerpaki i naczynia z załamanym brzuścem i łukowatą szyjką. Dokumentacja z wykopalisk została zdeponowana w Muzeum Archeologicznym w Krakowie, natomiast przedmioty i naczynia znalazły swoje miejsce w utworzonym w 1934 roku Muzeum Historycznym w SanokuA. Kunysz, Archeologia w muzeach województwa rzeszowskiego, „Z Otchłani Wieków”, 27, 1961, z. 2, s. 135.. Podczas okupacji na terenie Zarzecza ponad trzy lata przebywał prof. Józef Kostrzewski z Poznania. Wedle opublikowanych wspomnień odkrył on osadę z młodszej epoki kamiennej.