W krajowych elektrowniach wodnych, a w szczególności małych (do 5000 kW), najczęściej są stosowane pionowe turbiny Francisa umieszczone w komorze otwartej, rzadziej zamkniętej, lub też turbiny o wale poziomym z krzywakiem, w spirali, bliźniacze i wielowirnikowe. Dla wyższych spadów są stosowane turbiny w spiralach stalowych lub żeliwnych, a przy większych przełykach – w spiralach betonowych.
Turbina Kaplana Różnica konstrukcyjna pomiędzy turbiną Francisa i Kaplana uwidacznia się szczególnie w budowie wirnika, konstrukcja kierownicy pozostaje natomiast właściwie niezmieniona. Wirnik turbiny Kaplana ma nastawialne łopatki, które obracają się w łożyskach osadzonych w piaście wirnika. Tak, więc typowa turbina Kaplana ma dwa regulowane zespoły – wirnik i kierownicę. Pomiędzy nastawieniami łopatek wirnika i kierownicy musi być zachowana ścisła zależność. Zapewnia to wysoką sprawność turbiny w szerokim zakresie obciążeń. Uproszczonym rozwiązaniem turbiny Kaplana jest turbina z pojedynczą regulacją (tylko łopatek wirnika lub tylko kierownicy). Jest to tzw. turbina śmigłowa, obecnie bardzo rzadko stosowana. Przez wiele lat turbina Kaplana (śmigłowa) była najczęściej instalowana w układzie pionowym, zabudowana w komorze spiralnej, blaszanej lub betonowej, z odprowadzeniem wody zakrzywioną rurą ssącą.