W czasie powstania kościuszkowskiego, dezercje nasiliły się po klęsce pod Szczekocinami, w tym czasie zdezerterował m.in. chorąży Stanisław Świstacki, bohater bitwy pod Racławicami.
W czasie powstania listopadowego, fala dezercji zaczęła narastać gdy żołnierze pochodzenia chłopskiego zauważyli, iż rząd polski nie robił nic aby poprawić ciężkie położenie chłopów polskich. Zachowane raporty potwierdziły dezercję około 800 żołnierzy. Skala dezercji była jednak tak duża, że władze powstańcze zdecydowały o organizowaniu obław na uciekinierów. Tylko z 5 Pułku Strzelców Pieszych Dzieci Warszawskich od 14 stycznia od 25 lutego 1831 roku służbę w nim porzuciło 208 żołnierzy. Z aktów dezercji rozgrzeszał żołnierzy pochodzenia chłopskiego nauczyciel i żołnierz Kazimierz Deczyński, argumentując, że szlachta jest przeciw zniesieniu pańszczyzny pod którą chłopi od dawna jęczą.