II Rzeczpospolita Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 roku, poborowi wywodzący się ze społeczności chłopskiej byli nadal przeciwni służbie w Wojsku Polskim, w związku z czym unikanie poboru i dezercje stały się zjawiskiem nagminnym. W czasie wojny polsko-bolszewickiej wielu mężczyzn uchylało się przed poborem a wielu dezerterowało z jednostek wojskowych. Powodem był lęk o własne życie, marne zaopatrzenie lub złe relacje oficerów z szeregowymi. Były też dezercje wynikające z szerzonej propagandy opartej na pogłoskach o mającej wybuchnąć z końcem lipca rewolucji w Polsce. Przykładem jest tu 10 Pułk Piechoty w Lubaczowie i 14 Pułk Piechoty stacjonujący w Jarosławiu. Od 1 do 14 lipca 1919 z pierwszego z nich zdezerterowało 38, a z drugiego 144 żołnierzy.

Dezerterów było tak wielu, że gen. Bolesław Roja wydał zarządzenie dla żandarmerii, dowództw garnizonów i Policji Państwowej o przeprowadzenie obław. W wielu wsiach powiatów: biłgorajskiego, tomaszowskiego i zamojskiego doszło do starć z ludnością wsi, stojącą po stronie dezerterów. Władze wojskowe zarządziły 12 i 17 maja 1920 roku obławy na dezerterów na terenie całego kraju. Tylko we wspomnianym miesiącu na obszarze Kielecczyzny schwytanych zostało ponad 2000 dezerterów i poborowych uchylających się od służby w wojsku polskim.