Załęczański Park Krajobrazowy – park krajobrazowy na Wyżynie Woźnicko-Wieluńskiej. Utworzony został 5 stycznia 1978 roku, jako pierwszy w centralnej Polsce. Powierzchnia parku wynosi 14 750 ha, a strefy ochronnej (otuliny) 12 010 ha. Znakomita większość powierzchni parku znajduje się na terenie województwa łódzkiego, jedynie 1162 ha parku oraz 3897 ha jego otuliny leżą w województwach opolskim i śląskim. Celem jego powołania była ochrona jurajskiego krajobrazu Wyżyny Wieluńskiej.
Park obejmuje tereny leżące w zakolu rzeki Warty, tzw. Łuk Załęczański, oraz przełomy Warty przez Wyżynę Wieluńską – Działoszyński i Krzeczowski.
Historia Załęczański Park Krajobrazowy utworzony został uchwałą XIII/50/78 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Sieradzu dnia 5 stycznia 1978 roku (Uchwała nr XIII/50/78). W 1989 roku, na mocy Uchwały nr VIII/44/89 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Sieradzu, zostały zmienione granice Załęczańskiego Parku Krajobrazowego i jego strefy ochronnej w obrębie województwa sieradzkiego (Uchwała nr VIII/44/89).
Obecnie obowiązującym aktem prawnym jest Rozporządzenie nr 45/2005 Wojewody Łódzkiego z dnia 24 listopada 2005 r.