W 1934 r. na podstawie jego projektu przebudowano 8 samolotów Fokker F-VII B/3m Polskich Linii Lotniczych LOT, w których wymieniono silniki o mocy 162 kW na silniki o mocy 309 kW.
W latach 1932–1933 wykładał mechanikę w Szkole Wawelberga i Rotwanda w Warszawie. W latach 1937–1939 prowadził wykłady w Grupie Technicznej Szkoły Podchorążych Lotnictwa w Warszawie.
Po wybuchu II wojny światowej został ewakuowany wraz z wytwórnią PZL do Rumunii, gdzie zajmował się ustalaniem liczby sprzętu lotniczego ewakuowanego do Rumunii. W 1940 r. powrócił do Warszawy i do 1944 r. wykładał w Szkole Inżynierskiej Wawelberga.
Po wojnie, w latach 1945–1947, pracował w Szkole Wawelberga i Rotwanda, od 1947 r. rozpoczął pracę w Katedrze Budowy Samolotów Politechniki Warszawskiej. W 1948 r. otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w grudniu 1956 r. został mianowany profesorem zwyczajnym.
W 1950 r. został odsunięty od pracy w przemyśle lotniczym z powodów politycznych, poświęcił się pracy pedagogicznej i naukowej na Politechnice Warszawskiej.
Założyciel Centralnego Studium Samolotów, konstruktor w Instytucie Lotnictwa, gdzie wspólnie z Leszkiem Dulębą skonstruował prototyp pasażerskiego samolotu 4-silnikowego MD-12.