Pierwszą stanowiło – obecne w Jerozolimie i w pierwotnej wspólnocie rzymskiej, w sektach jak np. ebionici – chrześcijaństwo Piotrowe. Ci wyznawcy byli przez Baura określani judeochrześcijanami. Według tego teologa podstawą do określenia kogoś judeochrześcijaninem było więc pochodzenie żydowskie. Taką definicję z niewielkimi tylko zmianami formułował inny niemiecki teolog, Adolf Hilgenfeld. Nieco dalej w swojej ocenie posuwał się jeszcze inny niemiecki teolog, filozof i historyk – Albert Schwegler, który uważał, że chrześcijaństwo przedpawłowe było jedynie judaistyczną sektą, a za judeochrześcijan zasadniczo można uznać ebionitów, zbliżonych doktryną i stylem życia do kumrańskich esseńczyków. definicja opisująca judeochrześcijaństwo jako system doktrynalny (najczęściej heterodoksyjny); definicja oparta na bazie tzw. kryterium obserwancji, czyli zachowywania nakazów judaizmu. Zdaniem jej zwolenników definicja genetyczno-etniczna musiałaby konsekwentnie przyjmować, że oprócz jerozolimskiej wspólnoty chrześcijan pochodzenia żydowskiego do judeochrześcijaństwa musiałaby być zaliczana także społeczność tzw. „hellenistów”, czyli Żydów z judaistycznej diaspory. Krytycy definicji etnicznej wskazywali, jest ona nieprecyzyjna, także podczas analizy pod względem teologicznym. Trudni do zaklasyfikowania byliby prozelici, tzw.