Niemiecki teolog luterański Adolf von Harnack określał, że judeochrześcijanami byli chrześcijanie pochodzenia żydowskiego, powiązani z formami religijnymi i polityczno-narodowymi judaizmu, ale również tacy chrześcijanie, którzy – podobnie jak Paweł z Tarsu – bronili wyjątkowości narodu żydowskiego w łonie chrześcijaństwa. Inni badacze uważali, że o judeochrześcijaństwie w ścisłym sensie można mówić dopiero w okresie, w którym chrześcijaństwo zrywało więzi z judaizmem, odrzucało obowiązek obrzezania dla wyznawców wywodzących się z pogaństwa, a także inne nakazy kultowe. Ich zdaniem dopiero w tych realiach można nazywać judeochrześcijanami tych wyznawców, którzy zachowywali przynajmniej niektóre z owych przepisów judaizmu. Przy czym kryterium obserwancji dotyczyłoby nie tylko zachowywania przepisów Prawa, ale rozciągałoby się także na inne dziedziny życia religijnego judaizmu. Marcel Simon, profesor historii religii na uniwersytecie w Strasburgu, przyjmował, że do judeochrześcijaństwa zaliczyć należy wszystkie ugrupowania chrześcijańskie, które w zróżnicowanym stopniu przyjmowały żydowskie zwyczaje. W takim rozumieniu byliby nimi zarówno członkowie wspólnoty jerozolimskiej, jak i ebionici, a nawet sekty o charakterze synkretycznym (np. elkezaici).