W literaturze rabinicznej funkcjonuje również symbolika numeryczna: ponieważ suma hebrajskich liter w słowie Szatan wynosi 364, uważa się, że przez 364 dni w roku ma on prawo oskarżać, a jedynie w święto Jom Kipur traci swoją moc.

Szatan w Nowym Testamencie i teologii katolickiej W chrześcijaństwie pojęcie Szatana traci charakter zaledwie funkcji, a staje się imieniem najpotężniejszego, realnego i całkowicie złego ducha, jednoznacznego przeciwnika Boga i ludzkości. Nowy Testament poszerza jego rolę o głównego przeciwnika w dziele zbawienia dokonanym przez Jezusa Chrystusa (Mt 16, 21-23; Mk 4, 15).

Jezus Chrystus wielokrotnie odnosił się wprost do istnienia Szatana („przywódcy demonów”, „Belzebuba”), ukazując go jako potężnego wroga, przeciwko któremu wymierzona jest misja Mesjasza.

Nauczanie Kościoła katolickiego Kościół katolicki kategorycznie odrzuca pogląd symbolistów traktujących Szatana jedynie jako metaforę lub personifikację ludzkich skłonności do zła. Zgodnie z oficjalnym nauczaniem Kościoła, Szatan to realny byt osobowy o potężnym, czystym intelekcie, który jako pierwszy zbuntował się przeciw Stwórcy.