Strukturalizm – stanowisko metodologiczne w najogólniejszym sensie głoszące, że do zrozumienia pewnych zjawisk potrzebne jest uchwycenie struktury, w której one występują, lub budowa takiego modelu, który wyjaśnia ich rolę w ich środowisku. Strukturalizm nie jest ruchem jednolitym, nie ma wytyczonego programu; „jest pewnym stylem myślenia formalnego w naukach humanistycznych”, który cechuje się deprecjacją roli podmiotu w poznaniuDamian Leszczyński, Lotar Rasiński, przedmowa do Michel Foucault. Filozofia, historia, polityka, wyd. PWN, Warszawa-Wrocław 2000, s.16-17. mały|150px|Ferdinand de Saussure

Początki strukturalizmu Strukturalizm narodził się na początku XX w. w językoznawstwie za sprawą szwajcarskiego językoznawcy Ferdinanda de Saussure. Wbrew dominującym poglądom głosił on, że dany znak rozpoznajemy poprzez opozycję do innych znaków występujących w danym systemie. Tak więc aby rozumieć dany znak (w tym przypadku językowy) musimy znać cały język – całą strukturę, w której ten znak występuje„Język jest systemem, którego wszystkie części mogą i powinny być rozważane w ich synchronicznej całości” Ferdinand de Saussure, Kurs językoznawstwa ogólnego, przekł. Krystyna Kasprzyk. Wyd. 1: wstęp Witold Doroszewski, Warszawa 1961..