Strukturalizm postulował, aby język badać nie jako luźny zbiór elementów, ale jako system wzajemnie sprzężonych relacji.
Dominującą wówczas metodologią nauk była metodologia pozytywistyczna, wyjaśniająca problemy przez rozbijanie ich na najbardziej podstawowe elementy, szukająca wyjaśnienia zjawisk poprzez ich analizę i rozkład na atomowe składniki. Stąd dla pewnej grupy nauk – np. dla psychologii, biologii czy historii – strukturalizm, propagujący myślenie syntetyczne i intuicyjne, miał znaczenie przełomowe.
Strukturalizm w filozofii, antropologii i etnologii Strukturalizm zerwał z szeregiem dotychczasowych tendencji w myśli nowożytnej, w tym np.:
pozytywistyczną koncepcją nauki, która gromadzi fakty szczegółowe, aby drogą indukcji docierać do wiedzy ogólnej; metafizyką egzystencjalną oraz chrześcijańskim personalizmem, które w centrum myśli postawiły kategorię osoby; indywidualizmem głoszącym prymat wolności jednostki ludzkiej; historyzmem, który redukuje zjawiska społeczne do projekcji jednostek lub grup społecznych.