Wszystkie te jednostki wyróżniły się w późniejszych wojnach rewolucyjnej Francji i napoleońskich, kiedy w armii francuskiej powstało najwięcej pułków huzarskich. Wśród nich zjawiskiem specyficznym, choć krótkotrwałym (1792-1793) było utworzenie w wojskach gen. Dumouriez rewolucyjnego pułku „huzarów śmierci” (hussards de la mort)Powstali w listopadzie 1792 w Mairieux z ochotników departamentu Nord, jako wzorowani zapewne na 5 pułku huzarów pruskich (z 1741), przeformowani później i przypisani do 14 pułku strzelców konnych i 10 pułku huzarów (Krzysztof Komaniecki: Huzarzy śmierci. „Kawaleria” nr 2 (2001), s. 19–20).. thumb|Pruski huzar kontyngentu magdeburskiego W Prusach pierwszy niewielki oddział huzarów utworzono w 1721; początkowo liczył zaledwie 30 jeźdźców, lecz w 1731 Fryderyk Wilhelm sformował z nich jednostkę przybocznej gwardii huzarskiej. Przejęta przez Fryderyka Wielkiego armia pruska liczyła już 2 regimenty, zreorganizowane w latach 1741–1745 i rozwinięte do 8 jednostek;