Ziemia, planeta ludzi (Ziemia, ojczyzna ludziTytuł w przekładzie Marii Morstin-Górskiej – wydawnictwo PAX, Warszawa 1957.) – utwór francuskiego pisarza Antoine’a de Saint-Exupéry’ego, opublikowany po raz pierwszy w 1939 pod oryginalnym tytułem Terre des hommes. Autor dedykował go swemu przyjacielowi lotnikowi Henriemu Guillaumetowi. thumb|200px|Autor obok swego rozbitego na Saharze samolotu (1935) Saint-Exupéry zafascynowany od wczesnej młodości lotnictwem, w okresie międzywojennym pracował w towarzystwie lotniczym, latając na pionierskich szlakach w różnych regionach świata (Argentyna, Afryka Północna). Wykonywana praca odcisnęła ogromne piętno na twórczości pisarza, z reguły stanowiąc jej tematyczną i fabularną podstawę.
Podobnie jak większość jego utworów, Ziemia, planeta ludzi została oparta na osobistych doświadczeniach autora lub jego kolegów. Na jej treść składa się kilka opowieści (kolejno: Linia, Koledzy, Samolot, Samolot i planeta, Oaza, Na pustyni, W sercu pustyni, Ludzie). Najważniejsza jej część poświęcono przymusowemu lądowaniu i pobytowi na pustyni, podczas którego dwaj rozbitkowie bohatersko walczą o przetrwanie, mimo narastającego pragnienia i ogarniającego ich zwątpienia;