ratuje ich samotny Beduin.
Utwór jest trudny do sklasyfikowania pod względem gatunkowym, nie będąc ani powieścią, ani reportażem. Posiada cechy pamiętnika, ale także filozoficznego eseju – jednolitą strukturę nadaje mu poetycki styl narracji. Ziemia nie jest więc suchą relacją podróżniczą lub barwną powieścią awanturniczą, a staje się niemal moralitetem, w którym autor daje wyraz swemu przekonaniu o potrzebie ludzkiej solidarności.
Francuza fascynuje świat widziany z wysokości kilku kilometrów, gdy jedynym, co może dostrzec pilot, jest pojedyncze światełko, chwilowo dające iluzję wspólnoty z innymi ludźmi – gdyż naprawdę człowiek w samolocie wciąż pozostaje samotny. Dzieląca go od innych odległość staje się symbolem ludzkiego egoizmu, odtrącenia, podczas gdy pisarz, kierowany zasadami ludzkiej solidarności, apeluje o podtrzymywanie międzyludzkich więzi. Przesłanie to może tłumaczyć zarówno szerokie uznanie dla autora, jak i popularność tego utworu uważanego w jego dorobku za jeden z ważniejszych.
Czasopismo „National Geographic Adventure” wymieniło Ziemię, planetę ludzi na liście 100 najlepszych książek przygodowychNational Geographic Adventure: 100 Best Adventure Books..
Przypisy
Kategoria:Francuska literatura faktu Kategoria:Twórczość Antoine’a de Saint-Exupéry’ego Kategoria:Utwory literackie o tematyce lotniczej Kategoria:Utwory literackie z 1939