w użyciu są również różne lokalne określenia.
Po upadku Imperium Osmańskiego Turcy nie dążyli do zachowania językowej i kulturowej różnorodności. Prowadzona polityka asymilacji miała na celu zjednoczenie mieszkańców państwa i budowę ogólnej, „tureckiej” tożsamości. W związku z tym zakazano publikacji, a nawet komponowania utworów muzycznych do tekstów pisanych w językach lokalnych. Na mocy traktatu w Lozannie w 1923 roku, oprócz Żydów, Ormian i Greków żadne inne mniejszości narodowe nie mogły oficjalnie istnieć w Turcji.
Historycznie wchodził w kontakt z różnymi językami. Wciąż znajduje się pod wpływem kurdyjskiego, arabskiego, perskiego i ormiańskiego (w zależności od regionu). Istotnym (i zyskującym na znaczeniu) źródłem wpływów obcych jest język turecki.
Nazwa Istnieje wiele lingwonimów określających język ludu Zaza. Ich dystrybucja może być warunkowana zarówno geograficznie, jak i ideologicznie. Tworzy je na ogół sufiks -kî dodany do rzeczownika pełniącego funkcję etnonimu. Najbardziej rozpowszechnione nazwy tego języka to: dimilkî, kirdkî, kirmanckî i zazakî: