dimilkî [dɨmɨlkiː] (często też dimilî lub dumlî): niektórzy badacze, jak np. Arthur ChristensenArthur Christensen, Les dialectes d’Awromān et Pāwä, København: Bianco Lunos Bogtrykkeri, 1921, s. 8. i Władimir MinorskiV. Minorsky, „Daylam”, [w:] Encyclopedia of Islam, t. II, Leiden: E. J. Brill, 1960, s.189-194., dopatrują się w formie dimilî zniekształconego metatezą i redukcją słowa deylemî ‘język dajlamicki’, którym to miano posługiwać się w średniowieczu w kraju Dajlam położonym nad Morzem Kaspijskim między Gilanem a Mazandaranem. Prawdopodobnie jednak nazwa dimilî czy dumlî pochodzi od szeroko poświadczonej w źródłach nazwy plemienia Dunbulî (ar. دنبل dunbul, l.mn. دنابل danābil), o którym pierwsze wzmianki odnajdujemy u Al-Masudiego (zm. 956), następnie u Szihab ad-Dina Ahmada (zm. 1349) i Al-Firuzabadiego (zm. 1414), ostatnie u XIX-wiecznych podróżników z Europy. Plemię to opisywane jest jako kurdyjskie, imamickie (alewickie) lub jezydzkie. Zamieszkiwać miało północną Syrię i okolice Mosulu, a następnie przemieścić się w stronę Anatolii, gdzie zostawiło po sobie dużo śladów w postaci materiału onomastycznego. Mieszkańcy okręgu Hewêl (tur. Baykan) w prowincji Sêrt (tur.