W tym czasie kraj przeżywał głęboki kryzys, który był widoczny dla wszystkich. Nowo utworzona PCCh głosiła konieczność przejęcia władzy przez proletariat. Na podstawie władzy robotniczo-chłopskiej miał zostać w Chile ustanowiony socjalizm. Początkowo partia reprezentowała wyłącznie postulaty klasy robotniczej. Dopiero w późniejszych latach, skupiła się szerzej działalności. Na poziomie organicznym początkowo składała się głównie z działaczy odziedziczonych z POS. Po trzecim kongresie, który odbył się w 1924 roku, partia postanowiła tworzyć komórki partyjne.
W 1927 władzę w kraju przejął Carlos Ibanez del Campo, który rozpoczął polityczne prześladowanie ruchów opozycyjnych do swego rządu, wśród których była partia komunistyczna. W marcu tego roku reżim nakazał zamknięcie prasy partyjnej, a jej członkowie i liderzy zaczęli trafiać do więzień. W 1929 duża liczba działaczy partii komunistycznej trafiło na zesłanie na Wyspę Wielkanocną
Po 1930 W 1931 globalny kryzys kapitalizmu miał duży wpływ na Chile. Ludzie zaczęli demonstrować i organizować strajki, aby zakończyć dyktaturę. Kiedy to zostało osiągnięte, PCCh wyszedł z ukrycia i zwołał krajową konferencje, na której odtworzył Komitet Centralny.