300-400 m) w porównaniu z długolufowymi działami. Ich zaletą był także znacznie niższy koszt (dwu- lub trzykrotnie niższy od długolufowych dział).

Z założenia karonady miały stanowić uzbrojenie przede wszystkim statków handlowych i korsarskich, strzelając głównie kartaczami w celu ochrony przed abordażem lub jako wstęp do abordażu. Już w 1779 roku zostały jednak zaadaptowane przez wiodącą na świecie marynarkę brytyjską Royal Navy. Karonady były używane na okrętach liniowych i fregatach jako broń pomocnicza, ustawiane po kilka na pokładzie górnym. Dzięki niewielkiej masie karonad, używane też były one na mniejszych okrętach (slupach, korwetach, szkunerach), które mogły zyskać w ten sposób dużą siłę ognia na małe odległości i możliwość przeciwstawiania się silniejszym jednostkom. Szeroko były używane podczas wojen z rewolucyjną Francją i napoleońskich. W 1787 roku Francuzi wprowadzili podobne własne haubice, a od 1804 roku kopie brytyjskich karonad. Zostały one zaadaptowane także przez inne marynarki. Szerokie użycie karonad spowodowało zmianę taktyki morskiej i zmniejszenie odległości toczenia walk.