Karonady najczęściej były mocowane na specjalnych łożach drewnianych, ustawionych na pokładzie okrętu i mocowanych obrotowo od strony wylotu lufy do burty okrętu, przez co można było zmieniać kąt strzału. Rzadziej stosowano je na typowych łożach wózkowych. Pierwotnie zakładano, że karonady miały strzelać kartaczami, granatami i ściśle dopasowanymi do średnicy lufy wydrążonymi kulami, które dzięki mniejszej masie od litych kul takiego wagomiaru miały większy zasięg. W praktyce jednak granaty nie były w marynarce brytyjskiej używane z uwagi na niebezpieczeństwo dla własnych okrętów, a zaczęto ich używać do karonad dopiero w latach 40. XIX wieku (po wprowadzeniu dział haubicznych Paixhansa), w schyłkowym okresie eksploatacji karonad. Marynarka brytyjska nie zaadaptowała również wydrążonych kul, stosując zamiast nich zwykłe żeliwne kule, ujednolicone z długolufowymi działami, nie tak ściśle dopasowane, co powodowało zmniejszenie zasięgu, aczkolwiek większą siłę niszczącą pocisków.
Dane typowych brytyjskich karonadChris Henry, Napoleonic Naval Armaments 1792-1815, New Vanguard no.90, Osprey Publishing, 2004, : Wagomiarkalibermaksymalna donośność (5° podniesienia)12-funtowa114,8 mm970 jardów18-funtowa131 mm (?)1050 jardów24-funtowa144,3 mm1120 jardów32-funtowa158,7 mm1170 jardów42-funtowa173,7 mm1200 jardów68-funtowa204,5 mm1260 jardów
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Historyczna broń palna