Powietrzna walka pozycyjna (manewrowanie taktyczne) myśliwców lub samolotów myśliwskich z innymi statkami powietrznymi polega na zajmowaniu określonych stref na przewidywanym kierunku nalotu przeciwnika lub na wykonywaniu manewrów w przestrzeni względem siebie, w płaszczyźnie poziomej i pionowej, w celu uzyskania dogodnej pozycji do ataku, przy jednoczesnym uniemożliwieniu lub utrudnieniu tego przeciwnikowi. W działaniach taktycznych lotnictwa bardzo ważną cechą manewru lotniczego jest unikanie wchodzenia w strefy obserwacji radiolokacyjnej i strefy rażenia broni przeciwlotniczej przeciwnika. Jeśli możliwości systemów rozpoznania radiolokacyjnego i rażenia środków OP i OPL przeciwnika są dobrze rozpoznane, a ich zneutralizowanie nie jest możliwe, wówczas omijanie stref zagrożeń lub ograniczanie czasu przebywania w tych strefach, dzięki umiejętnemu manewrowaniu, jest jednym ze sposobów opóźniania wykrycia własnych zamiarów i utrudniania przeciwnikowi skutecznego przeciwdziałania.