Dodatkowo łuska Poultneya była pozbawiona własnego zapłonu i karabin był nadal wyposażony w zamek kapiszonowy.
17 lipca 1860 roku Gallager otrzymał na swój karabin amerykański patent numer 29157. W następnych miesiącach konstruktor próbował zainteresować swoim karabinem kilka firm, ale wady broni ujawniające się podczas prezentacji prototypu (ciągle występujące przedmuchy gazów prochowych i kłopoty z ekstrakcją łusek) szybko zniechęcały do współpracy kolejnych chętnych.
W 1861 roku wybuchła wojna secesyjna. Gwałtownie rozbudowująca się armia zaczęła poszukiwać dostawców dużych ilości broni. Wady karabinu Gallagera stały się mniej ważne wobec możliwości szybkiego uruchomienia jego produkcji. 21 sierpnia 1861 roku Departament Uzbrojenia zamówił w firmie Richardson & Overmann z Filadelfii w Pensylwanii. Broń Gallagera zamówiono w wersji karabinka kawaleryjskiego wyposażonego w pręt zwieszakowy.
Ponieważ zamówione karabinki nie różniły się konstrukcją od prototypów, prawdopodobnie nie zamówiono by następnych partii, ale nagle karabinek Gallagera uzyskał poparcie Thomasa A. Scotta, pełniącego funkcję asystenta sekretarza wojny. Polecił on generałowi Jamesowi W.