Raport został co prawda skrytykowany za błędy w opisie amunicji, ale wniosków ostatecznych nie podważono i ostatecznie postanowiono nie zawierać dalszych kontraktów na karabinki Gallagera. W grudniu 1864 roku z wytworzonych wcześniej części zmontowano ostatnie 100 karabinków. Łącznie kawalerii przekazano 17 728 karabinków i 8.294.023 naboje.
Po przerwaniu produkcji Mahlon L. Gallager postanowił zmodyfikować swój karabinek. Przystosował go do zasilania nabojem .50/52 Spencer. Ponieważ nowy nabój była nabojem bocznego zapłonu w miejsce kominka na który zakładano kapiszon umieścił masywną iglicę, która uderzana przez kurek powodowała wystrzał. Nabój Spencera miał kryzę dzięki czemu możliwe było wyposażenia karabinka Gallagera w wyciąg i wyeliminowanie kłopotów z ekstrakcją łusek.
W 1865 roku zmodyfikowany karabinek zaprezentowano Departamentowi Uzbrojenia. Po prezentacji zamówił on modyfikację 5000 karabinków Gallagera z zamkiem kapiszonowym do nowej wersji. Zmodyfikowane karabiny miały zostać dostarczone pomiędzy 4 maja a 3 czerwca 1865 roku. W przypadku pomyślnych wyników testów zmodyfikowanych karabinków miano wznowić ich produkcję.