Wyprodukowane karabinki były dostarczane głównie jednostkom walczącym na zachodzie USA. Otrzymały je 2., 3., 4., i 6. pułk kawalerii z Ohio, 13. pułk z Tennessee, i 7. pułk kawalerii z Iowa. Mniejsze ilości karabinków Gallagera dostarczono jednostkom walczącym na wschodzie USA (uzbrojono w nie między innymi 3. pułk kawalerii z Wirginii Zachodniej). Karabinki Gallagera były używane podczas bitwy pod Wilderness (2. pułk z Ohio), walk w środkowym Tennessee i oblężenia Atlanty (3. i 4. pułk z Ohio), bitew pod Bull Run i Frdericksburgiem (6. pułk z Ohio), Gettysburgiem (3. pułk z Wirginii Zachodniej).
W lutym i maju 1863 roku zawarto następne kontrakty na dostawę karabinków Gallaghera. Jednak produkcja miesięczna zaczyna spadać i kończy się w lutym 1864 roku. Przyczyny zaprzestania produkcji Gallagera były dwie. Pierwszą było rozpoczęcie w produkcji karabinków powtarzalnych Spencera w drugiej połowie 1863 roku. Drugą raport oparty na opiniach oficerów jednostek uzbrojonych w karabinki Gallagera powstały na przełomie 1863 i 1864 roku. Opinia użytkowników karabinka Gallaghera była miażdżąca, 80% (40 z 50 ankietowanych oficerów) określiło go jako całkowicie bezwartościowy z uwagi na czasochłonną ekstrakcję łusek i w związku z tym niską szybkostrzelność. Oficjalnie raport został przekazany sekretarzowi wojny 5 kwietnia 1864 roku.