Streĉita kordo Następnym tomikiem była publikacja zatytułowana Streĉita kordo (Napięta struna), wydana w 1931 roku. Encyklopedia esperanta wspomina: „Po Parnasie ludów [tłumaczenia poezji przez Antoniego Grabowskiego z 33 języków na język esperanto] nie ukazał się zbiór wierszy tak interesujący dla miłośnika poezji, tak ważny ze względu na stylistyczny i artystyczny punkt widzenia. Najbardziej godna podziwu jest [w tym tomie] różnorodność form poetyckich”.

Kalocsay stał się tym samym popularnym poetą wśród esperantystów. Mimo że chciał stworzyć nową formę wyrazu literackiego wszelkie próby uczynienia ze swojej poezji zaumu (języka pozarozumowego), lub innej formy futuryzacji zakończyły się na utrudnieniu esperanta, podwyższeniu jego stylistyki, wprowadzeniu nowych słów i stworzenia literatury na wzór starożytnej. Kalocsay w Streĉita kordo zawarł quasi-antyczne poezje w wielu przypadkach nieprzetłumaczalne dosłownie na inne języki. Pierwszy wiersz noszący tytuł tomu stanowi dygresyjną, przesłaniową inwokację do „struny lamentu i radości” pisaną na przemian jedenastozgłoskowcem i dziesięciozgłoskowcem. Następnie autor prezentuje hymny (nawiązujące do pozytywizmu i romantyzmu), mitoligizuje ideologię i historię esperanta, pojawiają się bajki ezopowe, poemat Ahasvero de amo, sonety i wiersze wykorzystujące heksametr.