Mitologizacja większości tych wierszy polega na fascynacji mitologią rzymską, grecką, słowiańską i fińską, a także polskim mesjanizmem (szczególnie Dolora saluto, gdzie naród węgierski porównywany jest do Łazarza narodów). Cała ta nawiązująca do antyku różnorodność, inwokacje, wspomnienia Zamenhofa, Antoniego Grabowskiego, Théophile’a Carta i opisanie historii esperanta doprowadzają ten tom do formy przypominającej swoisty „epos esperanta”. Paradoksalnie cała ta klasyka jest z założenia futuryzacją poprzez rozwinięte stosowanie języka.
Izolo Kalocsay stworzył także Sekretaj Sonetoj (Tajemne sonety) wydane dopiero w 1989 roku, a także Izolo (Odosobnienie, rzeczownik oznaczający odosobnienie nie tylko jako miejsce, ale także jako rzecz). Izolo składa się z kilku części również ułożonych jak antyczny epos. Pierwszym wierszem jest Ho Esperanto!