W górnym płaszczu (czyli na głębokościach mniejszych niż 1000 km) gorące skały natrafiają na liczne przejścia fazowe skał płaszcza. Ze względu na zmiany ciśnienia, skały występują w różnych formach krystalicznych; ściskanie powoduje coraz ciaśniejszy układ atomów w sieci krystalicznej, czemu towarzyszą przemiany termodynamiczne. Pewna szczególnie wyraźna granica występuje na głębokości 660 km i istnieją wątpliwości, czy pełznące do góry skały mogą przejść tę granicę, nie naruszając swojej struktury. Gdy założymy jednak, że pióropusz przejdzie do górnego płaszcza w swoim pierwotnym kształcie, w końcu natrafi na granicę skorupy ziemskiej. W przypadku grzbietu hawajskiego była to skorupa oceaniczna płyty pacyficznej.
Podnosząca się temperatura powoduje najpierw wytapianie się niektórych frakcji materiału skalnego, które - gdy tylko uzyskają stan płynny - mogą przebijać się przez skorupę w postaci gwałtownych intruzji magmowych. Podnosząca się "głowa" pióropusza rozpłaszcza się i rozlewa po objętości astenosfery, osiągając - jak się przypuszcza - nawet do 1500 km średnicy. To nabrzmienie powoduje podniesienie się skorupy oceanicznej w owo charakterystyczne kopułowate wyniesienie, którego wysokość nad okoliczną skorupę może osiągać nawet 2 kilometry.