Warto zauważyć, że przy tak dużej średnicy nachylenie stoków kopuły nie przekroczy kilku stopni kątowych - jest to więc relatywnie płaskie nabrzmienie, biorąc pod uwagę nasze wyobrażenie "kopuły". Podnosząca się magma przebija się w końcu przez scienioną skorupę w serii potężnych wybuchów magmy. Często tłumaczy się w ten sposób powstanie tzw. dużych prowincji magmatycznych, czyli osiągających paręset kilometrów średnicy wielkich formacji skał wylewnych. Przez pęknięcia w skorupie znajduje ujście potężna masa skał, formując charakterystyczne serie bazaltów i ryolitów.
Gdy opadnie pierwsza fala magmatyzmu i wyczerpie się materiał z "głowy" pióropusza, do powierzchni zaczyna docierać jego "ogon" - stosunkowo wąska kolumna gorącego materiału. Ponieważ pióropusz jest relatywnie nieruchomy względem płynących na powierzchni Ziemi płyt litosferycznych, skorupa przesuwa się nad nim w swoim tempie, liczonym mniej więcej w dziesiątkach kilometrów na każdy milion lat. W punkcie, w którym kolumna gorącej magmy dotyka przesuwającej się skorupy, formuje się ciąg wulkanów;