Przez dłuższy czas toczył spór w kurii rzymskiej o prepozyturę w katedrze poznańskiej, w 1481 zrezygnował z tej godności.
Od 1474 w kancelarii królewskiej jako pisarz, przed 1476 został sekretarzem królewskim. Według Kallimacha zajmował się sprawami zagranicznymi, ekspert spraw wschodnich, głównie tureckich i tatarskich, prowadził rozmowy z Gdańskiem. Związany politycznie z Rytwiańskimi.
10 grudnia 1481 został zatwierdzony przez papieża Sykstusa IV biskupem przemyskim. Na życzenie króla 1 sierpnia 1483 został wybrany na biskupa (kujawsko-pomorskiego) włocławskiego i zatwierdzony przez papieża 20 października 1483. Jako biskup szczególnie dbał o sprawy gospodarcze diecezji, zwłaszcza o dobra biskupie, dokonywał objazdu diecezji. W 1487 przeprowadził synod diecezjalny i wydał statuty. W 1489 wziął udział w łęczyckim synodzie prowincjonalnym uchwalającym podatek na potrzeby państwa z dóbr duchownych w wysokości 24 groszy. Rezydował głównie w dobrach biskupich w Wolborzu, Ciechocinie i rozbudowanym przez siebie Raciążku. Dwór biskupa stał się ośrodkiem humanistycznych idei. Odbywały się biesiady literackie i dyskusje o humanistycznych książkach, głównie włoskich. Interesował się historią, czytał kronikę Kadłubka, rozmawiał o wartości tej kroniki.