W otoczeniu biskupa przebywali: Mikołaj Wodka z Kwidzyna, Jan Heydecke-Mirica, Bernard Gallus z Zadaru, Maciej Drzewicki i Filip Kallimach. Był protektorem i przyjacielem Kallimacha, nakłaniał go do opisania dziejów Polski, wpływał na jego twórczość, wysyłał w różnych misjach.
Jako biskup włocławski brał udział w zjazdach generalnych, sejmach i sejmiku partykularnym dla Wielkopolski. Częstotliwość pojawiania się Piotra w charakterze świadka na królewskich dokumentach była bardzo wysoka. Zajmował on pierwsze miejsce w grupie biskupów a trzecie spośród wszystkich świadków ostatniego okresu panowania Kazimierza Jagiellończyka (1479-1492). W opinii Kallimacha Piotr z Bnina uchodził za wielkiego doradcę Kazimierza Jagiellończyka i jednego z najwybitniejszych polityków w Europie, lecz opinii tej nie można potwierdzić źródłowo. Bliżej współpracował z Janem Olbrachtem, którego sprawami interesował się już od zaangażowania się królewicza w wojny z Tatarami. Nie ma pewności czy wziął udział w elekcji Jana Olbrachta w Piotrkowie (27 sierpnia 1492), gdyż wcześniej był chory, uczestniczył w krakowskiej koronacji Jan Olbrachta (23 września 1492). Później bardzo często był obecny w otoczeniu władcy, m.in. od maja do listopada 1493 w Poznaniu, gdzie był najważniejszą postacią przy królu.