Dodatkowo, Winston przekonał do siebie Coxsone’a swoim nietypowym jak na tamte czasy podejściem do tworzenia reggae – swoje utwory inspirował nie soulowymi przebojami, ale natchnionymi pieśniami religijnymi znanymi mu z rastafariańskich spotkań modlitewnych. W ten sposób stał się jednym z tych, którzy tworzyli podwaliny nowego nurtu w muzyce jamajskiej – „korzennego” roots reggae.

Rozpoczynając karierę, Winston przyjął pseudonim Burning Spear (z ang. „Płonąca Włócznia”), na cześć Jomo Kenyatty, polityka kenijskiego zaangażowanego w wyzwolenie kraju spod brytyjskiej okupacji kolonialnej. Na pierwszych winylach wydanych wtedy przez Studio One widnieje nazwa „The Burning Spears”, gdyż Rodney śpiewał początkowo w duecie z Willingtonem. Jego dwa pierwsze całkowicie solowe single, wydane przez zdecydowanie niszowe labele takie jak Supreme, Banana czy Bamboo pod koniec 1969 roku „Door Peep” i „Zion Higher”, ze względu na swoją nietypową dla ówczesnych słuchaczy religijną tematykę nie odniosły komercyjnego sukcesu. Podobnie stało się również z debiutanckim albumem muzyka Studio One Presents Burning Spear (1973) oraz kolejną płytą Rocking Time (1974).