Jan Lenica (ur. 4 stycznia 1928 w Poznaniu, zm. 5 października 2001 w Berlinie) – polski artysta plastyk, plakacista, scenarzysta, reżyser filmów animowanych, muzyk, architekt, krytyk sztuki, jeden z prekursorów i przedstawicieli polskiej szkoły plakatu.
Lenica miał okazję prezentować swoje plakaty, rysunki i grafiki na wielu wystawach, zarówno w kraju, jak i za granicą, otrzymując wiele nagród za swą plastyczną twórczość (m.in. na Międzynarodowym Biennale Plakatu w Warszawie, czy festiwalu filmowym w Karlovych Varach). Artysta blisko współpracował w pierwszym okresie tworzenia filmów animowanych z Walerianem Borowczykiem. Obaj artyści uznawani są dzisiaj za pionierów surrealistycznego kina absurdu.
Życiorys Urodził się w rodzinie malarza Alfreda Lenicy, jednego z twórców abstrakcjonizmu, i Janiny z Kubowiczów (1907–1981). Jego siostra Danuta, ilustratorka książek dla dzieci, była żoną Tadeusza Konwickiego. Jego dziadem (ze strony matki) był sławny poznański realista ze szkoły monachijskiej Piotr Kubowicz. Jan Lenica ukończył średnią szkołę muzyczną w klasie fortepianu, a następnie studia na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej. Terminował też u ojca, w jego malarskiej pracowni. Debiutował skromnie rysunkami satyrycznymi w tygodniku „Szpilki”.