Światowy rozgłos przyniósł mu plakat – był jednym z twórców odnoszącej triumfy polskiej szkoły plakatu. Pracował jako rysownik, publikował teksty krytyczne na temat grafiki, plakatu i karykatury, był redaktorem graficznym tygodnika „Szpilki”. W 1954 został asystentem w katedrze plakatu warszawskiej ASP. W 1955 otrzymał wyróżnienie Podkomitetu Literatury i Sztuki Nagrody Państwowej za twórczość w dziedzinie plakatu, a w szczególności za plakaty Brama nr 6 i Zagubione dzieciństwo.
Wczesne doświadczenia życiowe głęboko wpłynęły na jego późniejszą twórczość artystyczną. W młodości Lenica ledwo uniknął internowania w obozie koncentracyjnym i był świadkiem okropnych okrucieństw wojny. Te traumatyczne przeżycia znalazły odbicie w całej jego filmografii, gdzie opresyjne reżimy, bezsensowne katastrofy i głębokie rozczarowanie nawiedzają wszystkie jego dzieła. Przełomowym momentem w karierze Lenicy była współpraca z Walerianem Borowczykiem. Ich pierwszy wspólny film Był sobie raz... z 1957 roku stanowił przejaw wolności od ograniczeń estetycznych i treściowych.