Wykorzystując dziecięce rysunki jako tło, twórcy stworzyli abstrakcyjne, wycinankowe postacie, ostatecznie rewolucjonizując animację w Polsce i poza jej granicami.
Po zakończeniu współpracy z Borowczykiem Lenica rozwinął charakterystyczny styl artystyczny, łączący pesymizm i surrealizm. Jego animowane rysunki ekspresjonistyczne przeplatały się z bardziej skomplikowanymi kolażami wycinanek. W filmie Nowy Janko Muzykant z 1960 roku, będącym adaptacją opowiadania Henryka Sienkiewicza, Lenica usunął tragedię z opowieści o uzdolnionym muzycznie małym chłopie i wprowadził sprawiedliwość społeczną w formie kosmicznej interwencji. Jednym z najsłynniejszych dzieł Lenicy jest Labirynt z 1962 roku, z apokaliptycznym krajobrazem skonstruowanym z wycinanek w duchu Maxa Ernsta. W Labiryncie postać podobna do Ikara przemierza miasto zaludnione szpiegującymi go fantastycznymi istotami. Marek Hendrykowski w analizie filmu pisał: „Historiozoficzna wizja Lenicy jest wizją odartą ze złudzeń. Postęp cywilizacji miał nieść dobro, czyniąc życie człowieka znośniejszym, a ludzkość szczęśliwszą i bardziej bezpieczną. Tymczasem cywilizacja współczesna niszczy to, co ludzie najlepszego stworzyli”.