thumb|Świątynia w okresie międzywojennym thumb|Wnętrze kościoła Kościół Matki Bożej Łaskawej (Patronki Warszawy), dawniej kościół klasztorny Narodzenia NMP i św. Ignacego Loyoli w WarszawieKrzysztof Rafał Prokop, Nekropolie biskupie w nowożytnej Rzeczypospolitej (XVI–XVIII w.), Kraków-Warszawa 2020, s. 142. – zabytkowy kościół znajdujący się na Starym Mieście w Warszawie przy ul. Świętojańskiej 10.
Mieści się tu sanktuarium Matki Bożej Łaskawej, w której czci się intronizowany i koronowany obraz Matki Bożej Łaskawej.
Historia Kościół został zbudowany w latach 1609-1626. Inicjatorem jego powstania był ks. Piotr Skarga, który przeznaczał pieniądze zebrane z jałmużny na kupno (w 1597 roku) domu dla zakonu jezuitów. Kamienica, w której początkowo przebywali jezuici, była nazywana „klasztorkiem”. W kolejnych latach zakonnicy wykupywali kolejne sąsiednie kamienice i przygotowywali fundamenty pod budowę kościoła.
Zakon jezuitów przybył w 1607 do Warszawy, ówczesnej siedziby Króla Zygmunta III Wazy. Zgromadzenie Jezuitów pragnęło założyć w pobliżu zamku swą siedzibę. Miejsce, w którym miała powstać siedziba zakonu, zostało wybrane nieprzypadkowo, gdyż granicząca z katedrą i znajdująca się w pobliżu zamku planowana siedziba Jezuitów podkreślałaby ich znaczenie w ówczesnym społeczeństwie.