Losy syjonistów-rewizjonistów w getcie warszawskim do połowy 1942 r. ze względu na brak wystarczających źródeł, budzą wśród badaczy tego tematu pewne kontrowersjeCh. Lazar, Muranowska 7. The Warsaw Ghetto Rising, Tel-Aviv 1966, s. 28-37, 44-115 oraz D. Libionka, L. Weinbaum, Bohaterowie, hochsztaplerzy, opisywacze: wokół Żydowskiego Związku Wojskowego, Warszawa 2011, s. 264-311.. Wedle Emmanuela Ringelbluma, znawcy kabały mieli ustalić, że śmierć Żabotyńskiego miała się równać śmierci innej ważnej osobyE. Ringelblum, Kronika getta warszawskiego IX 1939-I 1943, tłum. A. Rutkowski, Warszawa 1983, s. 153..
Wiosną 1941 roku Lasker nawiązał kontakt z Judenratem w Hrubieszowie, aby umożliwić rewizjonistom z Warszawy podjęcie pracy na gospodarstwach pod Lublinem. Latem pomysł został wcielony w życie, a członkowie Bejtaru otrzymali pozwolenia na prace z Arbeitsamtu w Hrubieszowie. 24 czerwca Niemcy wkroczyli do Wilna, a od 4 lipca rozpoczęto eksterminację ludności żydowskiej miasta i okolic. W masowych egzekucjach przeprowadzonych w lasach ponarskich do grudnia zginęło około 33 000 Żydów. Skłoniło to lokalne organizacje młodzieżowe do podjęcia współpracy i zorganizowania zbrojnego podziemia w mieście.